Sensizlik Şiiri

Acı çektirir sensizlik şiiri

Kolay yazılmaz

Kıvılcımlar çıkar başlığından

İlk mısrada bir ardıç dalı tutuşur

Başından duman çıkar

Alev alev olur

Taş kömüründen heceleri

Çelikten kıtaları eritir

Yapraklardan yeşil uzaklaşır

Kökü bedenime ulaşan

Bu şiire kuşlar konmaz olur

Yazdıkça

Ölü doğmuş bir güneş batar 

Ortada kalır bacağı küt kırık geceler

Alçıya alınır karanlık

Seke seke kaçışır yıldızlar

Yazdıkça

Sökün eder acılar

Boynu bükülür kara çiçekli gecenin

Gözlerindeki bulutlar sırıl sıklam olur

Etinden kemiği ayırır hasretin

Uçurumdan bir iskelet düşer 

Yazdıkça

Kan revan içinde kalır mısralar

Ödünç gider bütün kafiyeler

Dağ dağ halsizlik çöker üstüne

Şakak kemikleri çıkar şiirin

Son beyitte vardıkça

Tansiyonum yükselir

Acılarım çoğalır

Dumanlar azalır

Ardıç ormanında söner şiir

Sırtıma alıp heybemi

Okyanusa dökmek için

Kaç yüz yıldır küllerini toplarım

Bekliyorum şimdi

Köpük köpük

Her gün sahile vuracak sensizlik

Dalgalara inat edeceğim

Kalemi yüreğime batırıp

Tekrar tekrar

Kızıl kumların üzerine

Tuzlu sensizlik şiirleri yazacağım