Üşüyen Şiirler

Ayrılığın rengini söyleyin bana

Hep bir ağızdan “siyah” dediniz

Bildiniz edebi âlemde

Siyah ve soğuktur ayrılık

Işınlar yapraklara tutunur

Eylülde

Kalanlara el sallayarak savrulur

Dağın ardındaki kışlara

Şey der yutkunur

Batışını haber veremez

Çekinir utangaç ekim

Siyah kar yağar

Hasretin soğuğa bulanır

Kasımda üşür yürekler

Günlerin haftaların matemi

Ayların bitkisel hayatı

Siyah ölüme son bir adımdır

Hazan mevsimi

Aylardır kartopu büyür

Üzerime çığ gibi düşer aralıkta yokluğun

Eksi bir derecede unutulur

Donar duygular

Bundan sonra sensiz hayat

Gri düşlerde ki şafaklarda ela gözlerini öpüp

Simsiyah karlar içinde yanarken

Üşüyen şiirler yazmaktır

Hadi yüreği yufka şairler

Bir okuma zamanı

Ceketinizi omzuna verin

İki mevsim değil dört mevsim var

Güneş gelecek deyin

Edebiyat evinin kuytu bir köşesinde

Titremesin çilekeş mısralar