Dem Bahsi

DEM BAHSİ

Uykulanıyor öğle vakitleri

Şaha kalkınca canın acısı

Kimsesiz paçavralarla sarıyor acısını

Uykulanıyor bedeni,

ruhuna işliyor.

Alın çizgilerine denk değil seneleri

Açığı elleriyle kapatıyor

“sen yamadan ibaretsin” diye dilleniyor

evin sıvasız duvarları

Nefesi kendine yankılanıyor akşamüstünden evvel.

Bir zamanların sardunya tenekeleri

onca vaktin yittiğini bağırıyorlar paslı paslı

Biliyor ki göz ne yöne dönse, artık saat

Oysa bilmelere lüzum kalmamış

Öyle bir yetiniliyor ki son canla.

Kımıltısız yapraklı bir güne uyanıyor insanlar

Kiminin penceresi karşılıyor sabahı, kiminin seccadesi

kiminin yer sofrası, çay kaşığı şıngırtısı…

Evlerden birinde bir nefesi kesilmiş,

kim bilir bellemiş miydi yetiştiği son güneşi

Son kez geçiyor sıvasız duvarlardan.

Evlerden biri ağıtlanıyor ansızın,

Cenazeleniyor sardunya tenekeleri