Şair Dediğin

ŞAİR DEDİĞİN
Analık etmeli hecelere.
Ki ! O heceler,  
Pimi çekilmiş bir bomba kadar tesirli,
Ana kadar şefkatli,  
Baba kadar da fedakâr olabilmeli.
Kol, kanat, germeli mazlumlara,
Sesi olmalı, sessiz yığınların.
Bir damlaya kâinatı sığdırabilmeli,
Onun penceresinden bakanlar.

Şair dediğin;
Bazen dalgalı, hırçın,
Bazen de munis, sevecen ve kucaklayıcı olmalı. 
Kırmalı kelepçeleri,
Kurtulmalı prangalarından.
Sırtlayabilmeli evreni,
Hamalı olmalı aziz Milletin.
Gönül kapısı açık olmalı,  
Sevgiye, aşka...
Gerektiğinde kördüğümleri kesip atabilmeli,
Gerektiğinde de düğüm düğüm olabilmell, boğazlarda..
Sevgiyi kutsal bilmeli,
Umut ışığı sönmemeli, söndürmemeli.
Nasıl temmuzda buz tutturuyorsa yüreğe,  
Karakışta da ateş yakabilmeli,  
Kardeleni olmalı, karlı dağların.
Hayatın hiç bir evresinde,
Ben oldum demeyecek kadar olgun,
Kadirşinas ve alçak gönüllü olmalı.
Zira oldum demek bitişin başlangıcıdır.  

Şair dediğin ;
Kurtulup apoletlerinden,
Milletin gönlüne taht kurmalı,
Şairin niyazı pesten olmalı,
Ağır ağır istemeli Yaratan'dan.
Riyadan uzak, samimi, içten.
Avazına gelince, Hafız Burhan gibi,
Boğazın beri yakasından, öte yakasıyla,
Sohbet edebilmeli.
Haykırışı beş oktava çıkmalı,
Sallamalı gökyüzünü, gümbür gümbür.

Şair dediğin ;
Her şeyden önce insan olmalı,
Çağlardan çağlara köprüler kurup,
Zamana mührünü vurabilmeli.
Kırılsa da kalemi susmamalı,
UNUTMAYIN Kİ !
DARAĞAÇLARI ;
EN GÜÇLÜ MESAJLARIN,
VERİLDİĞİ MEKÂNDIR...