En Son Bahar

En son baharı yaşamış yüreğim

Sesimdeki her hece bir arının ayağında

Çiçeklerden uçardı kulağındaki peteklere

Mısralardan bal tadı kalırdı aklında

Dörtlükler dolardı yüreğinde ki kovanlara

Sapanla kocaman bir taş sıktın ya

Gönül mevsimimin camına

İçime dökülen kırık acılar

Baharımın ayaklarına battı

Çiçekler ay derken soldu

Arılar bal yapmaz oldu

Bütün kuşlar öldü

Yeşil ağaçlar off diye diye kurudu

Bir günde sonbahar geldi

Dilimin altındaki bağ koptu

Dudaklarım tahta kapı kanatları

Açılmaz asma kilitlerin içine pas doldu

Sessizliğim kahverengi bir yaprak

Savrulur rüzgarın çığlığında

Ne kadar sürer bilmem ama

En son düşeceğim yer toprak

Dilsiz bir insan kılığında

Yokluğumda sana en son baharı

Bulutlanan kahverengi gözlerimi ve yanında

Şiirlerimin kirpiğin den damlayan bal yağmurlarını

Miras bıraktım