Cemre Düşse

Bir kayıkta denizin ortasında 

Kalmış gibi çaresiz cenderede

İnişler çıkışlar her dalgasında

Sonsuza bakıyorum pencerede

Yanan şehir ışığı aydınlığım

Aradığım kendime saygınlığım

Nasıl oldu diyorum baygınlığım

Onca günahla olmuş da rencide

Kırdığım döküntüler silinmiyor

Düşündükçe gelecek bilinmiyor

Boynumu büktüm hayır dilenmiyor

Yolun sonu Aralık, yar belkide

Bir hızlı tren geçiyor yağarken kar

Bir kuş üşüyor benim gibi naçar 

Kefen sarar doğayı aklar ayar

Aşksız kalbimi yakar nar, beyhude

Bulut dağılıp açar mı ki güneş

Yoksa kurtlar parçalar, cinayet eş

Nerede beni seven, belki kardeş

Keşke bahar gelseydi düşüp cemre

Saffet Kuramaz