Çocukluk Yıllarım

Bir çıkardık,öğlenleyin dışarı,

Ezan vakti eve gelmek başarı.

Mahallede, yoktu bizden haşarı.

Ne güzeldi, o çoçukluk yıllarım.

Beden hariç tüm dersleri asardık,

Komşuların zillerine basardık,

Ordan biri ispiklerdi, küserdik.

Ne güzeldi, o çocukluk yıllarım.

Maç olunca illa hakem tutardık,

Hep takıma en güçlüyü katardık.

Kale için yazı tura atardık,

Ne güzeldi, o çocukluk yıllarım.

Bahçe taçtı, direk derdik kovaya,

Sıkılırdım, ben geçerdim arkaya.

Gelen topu, hep dikerdim havaya.

Ne güzeldi, o çocukluk yıllarım.

Bazı zaman tek topumuz kapaktı,

Göremezdik, küçücüktü,ufaktı,

Hep bu yüzden, tekme yiyen ayaktı.

Ne güzeldi, o çocukluk yıllarım.

Gelmeyince aidattan bir lira,

Derdim; hocam,vermediler, sen ara.

Nenemindi, çevirdiği numara,

Ne güzeldi, o çocukluk yıllarım.

Teneffüste uslu kızı üzerdik,

Yazılıda göster deyip kızardık.

Değiştirmez, aynısını yazardık.

Ne güzeldi, o çocukluk yılarım.

Sohbetleri, çöp başında ederdik,

Gitmek için defter,kitap yırtardık,

Bu uğurda kurşun kalem bitirdik.

Ne güzeldi, o çocukluk yıllarım.

Musa, korkmaz, pazartesi şamardan,

Arkadaşlar bir girince damardan;

Cuma günü çok atladı duvardan.

Ne güzeldi, o çocukluk yıllarım.

M.Musa Tolay