Şimdi Gönüllere Attık Demiri Gönül Limanındayız

Şimdi Gönüllere Attık Demiri Gönül Limanındayız

Ellerde mendil kollar kırık

Meçhule değil yarına giderken zaman

Alınacak mendiller kollar sarılacak

Sessiz limanlar neşeler elbet dolacak

Rıhtımlarda sessizlik kovulacak bir bir

Matem havası neşeyle değişecek elbet

Biçareleri taşıyan gemide gönüller gülecek

Bir çakıl taşı ısınırken içimizde

Bizler mi ısınmayacağız hep donuk mu kalacağız

Bir gelincik çiçeği açar yüreklerde

Açtıkça çiçekler açılır sarılır yaralar

Sanmayın vaktimiz yok gelmeye

Yoldayız onca sapkın düşünceli fikirlerle mücadele içinde

Mezarlarda değil gönüllerde çiçekler yetiştireceğiz

Ovalarda

Yaylalarda

Bahar bahar açan

Dar sokaklı gönülleri genişletiyoruz mütemadiyen

Patlamaya hazır fitiliyle duruyor

Vakit geniştir ufuk sandığımızdan daha yakınken

Hangi sızıya merhem olacağımızı sorma

Arkamızda gelen sizler varsınız

Büyük bir aşk ki yüreğimizde

Fırtınalarla korkuları silecek güçte

İşte derman işte merhem

Hakka döndüm

Yönümü sana döndüm sanma ki başka yöne döndüm

Kalsak ta içimizde hep yürüyoruz ötelere sessizce

Ne demiş Üstat

Şimdi gönüllere attık demiri gönül limanındayız

Meçhule değil bize kendimize ait limandayız

Binlerce yolcu iç içe gönül gönüle sarılmış

Mutluluğa kalkar bir gemi gönüllere bu limanda

Gözbebekleri gülenler o kadar şen ki

Gemimiz uçuyor yol alıyor havada

Ayaklarımız gönlümüzle değdikçe acılar sancılar küçülüyor

Canları korku içinde korku imparatorluğunu yayanların

Hazin sonları geldi ya işe kalkarken mutluluğa bu gemi

Limanlar sahiller sokaklar şehirler artık şen

Mehmet Aluç