Sürç Ü Lisan

" Kulların diriltilecekleri gün beni utandırma (şuara 87) "

SÜRÇ-Ü LİSÂN

//

Sürç-ü lisân etti dilim, âlim derken dedi zâlim
O esnada vuku buldu âyân oldu bin mezâlim
Bir değirmen taşı döndü insanlığı öğüterek
Hâşâ dedim sümme hâşâ ; sözü geri almam gerek !


Sürç-ü lisân etti elim,  vermek varken aldı elden
Ecirlerim silinerek yol buldular hırçın yelden
Enâniyet hâsıl oldu tevazuyu gömüp arşa
Hâşâ dedim sümme hâşâ ; ayak vermem ben bu marşa !


Sürç-ü lisân etti tenim, kor ateşe vurdu yüzü
Tövbe ederim diyerek bahar sandı hâin güzü
Cehennemde dibe vurdu yandıkça yandı durmadan
Hâşâ dedim sümme hâşâ ; susmam zenbi durdurmadan !


Sürç-ü lisân etti belim, bükülmedi kibriyâya
Yalpalandı yedi iklim düşeyazdı hep riyâya
Örselendi mâsumiyet gönüllerden rengi aldı
Hâşâ dedim sümme hâşâ ; bu dünyâ kimlere kaldı  !

//

Mezalim : zulümler 
Enaniyet : kibir ,gurur
Zenb : günah
Riya : iki yüzlülük ,gösteriş


· · • • • ✤ • • • · · GÜŞTA