Savaş Enkazları

Savaş enkazları

çocuktu çiçek
yaş damıttı gözünden
aşına bir kaşık daldırdı
ocağına düştü barut, kan
savaşın zulmünden
gamzede güneş soldu
göbeğinden kesildi toprak!
 
ne doğduğun gök,
ne doğduğun toprak bu
uçurdu beline dolanan rüzgar
deniz ötesi ufuklara
arkandaki vatan
kaldı sırtlanlara
 
bilmezsin şiddetin iğrenç yüzünü
başka bir oyun bu çocuk!
 
ağlama yavru ağlama!
sana bunu yaşatanlar ağlasın!
gülüşün sönerken soğuk dağında,
kayayı önüne dizenler sızlansın
barışı, sevgiyi toplayıp
önüne koyamazken insanlık
savaşın aynasında
büyütsen de çığlıklar
acıyla boğulma sen çocuk!
 
canını acıtanları
yaz kaldırımlara yaz çocuk
‘Kandan beslenmez dünya ’
sırtındaki kamburdan belki utanır dünya!...
 
penceremden pencerene dalarken
utanıyorum!!!

Sevilay ÇARTIK