İns

Kıyamete kadar yıkılmaz çatı; kabir !
Ha doksanbir olmuş evlerin katı ha bir !
Karanlık, deştikçe dipsiz karanlık,düşün !
Olanca gerçeği işte bir anlık düş’ün !
Tükür bu hayatın irin yüzüne tükür !
Gam yeme, çıkmak var yolun düzüne şükür !
Necip Fazıl Kısakürek

_ İNS _

İns’in kanatları hâlsiz, öldü dünya buyruğunda
Bu hâl kalbe güfte değil bu hâl sonun sezgisidir
Gençliğini ziyân etti enâniyet kuyruğunda
İnsan bir kaç harf yığını yahut dürûğ ezgisidir
Hâyâsızlık saflarında duran günah çizgisidir



Ve basamak yükseldikçe düştü vicdan kalitesi
Bu hâl doğrulmuşa değil bu hâl eğrilmişe sözdür
Fânilikte baş köşede şatafatın ünitesi
Sırtı kambur yeryüzünde bunlar yalnızca önsözdür
Devâsâ bir pişmanlığa tutuşturan soğuk közdür



Göğün kara örtüsünden daha siyah niyetleri
Bu hâl cana hayat değil bu hâl ölüm bûsesidir
Hârlar arasında güller solduran zihniyetleri
Alâşağı eyleyecek yalnız Rahmân’ın sesidir
Çünkü bugün vakitlerden âhir zaman ertesidir



Gâh ziyânın doruğunda gâhi iblis tufânında
Bu hâl kula çağrı değil bu hâl Rab’den dileğimdir
Okuyan câhil yüzlerin tökezleyen irfânında
Bükülmeyen yüreğim ve hakka sâbit bileğimdir
Ki asır cennete değil cehenneme bir eğimdir

İns: insan
Enaniyet : kibir,benlik,gurur
Dürûğ : yalan
Hâr: diken

· · • • • ✤ • • • · · GÜŞTA