Yoksa Bir Daha Görmeyeceğiz.

Yoksa Bir Daha Görmeyeceğiz

Biz istemedik korona da evde hapsimizi

Bir anda ters düz etti bizim güzel dengemizi

Biz mi layık olduk birileri mi serpti bilinmez

Buna bakarak düzeltmeliyiz yamuk kendimizi

Yoksa bir daha görmeyeceğiz kendi semtimizi

Az hatırlayalım birbirimize uzak kaldığımız dünü

Ne yaptığımız fark etmedik gösterilirken o günü

Şimdi inşa edecek miyiz ders alarak gelecek günü

Yoksa devam mı edecek evde hapislik sürgünü

Yoksa bir daha görmeyeceğiz kendi semtimizi

Zan etsem de uzak günlerin yakın olacak gününü

Silkelenmez isek bulamayacağız gönlün gülüşünü

Azap kokar günler eserimizdir gör artık ölümünü

Sen yeşert sen sula kurutma sakın açan gönül gülünü

Yoksa bir daha görmeyeceğiz kendi semtimizi

Yazdıkça görüyorum nefisle vuranı olamazken engel

Ey gönlü güzel kardeşim ben kaçsam da koşarak gel

Ziyan olmasın neşemiz gülüşünle gel esmesin kara yel

Gönül menzilsiz kaybolmuş dehlizlerde gel dokun tel tel

Yoksa bir daha görmeyeceğiz kendi semtimizi

Yazarken kalem zorlanır mürekkep kararır solar

Billur gönül karaları bağlar dostsuz kaldı saçın yolar

Bir imla bir virgül varlığımla kimler halim(izi)sorar

Fışkır da gel gülüşlerin arasında açan bu ben solar

Yoksa bir daha görmeyeceğiz kendi semtimizi

Seyyah değil miyiz çıktık yola yolumuzu şaşırdık

Bize bırakılan vefayı nasıl oldu da başkasına kaptırdık

Mesele duygulu olmak varmaktı nasıl oldu yanıldık

Ha dünya kabir ha gönül kabir olamadık bir uzak kaldık

Yoksa bir daha görmeyeceğiz kendi semtimizi

Kul Mehmet’im geçmesin zaman boşa sen iyice düşün

Düştüğün yanlışlar bini geçti doğru olsun az özün

Nasıl perde çektin gözlerine az aç artık kör değil gözün

Bunca kalemle yazılan sanadır ileride bekler seni düş ’ün

Yoksa bir daha görmeyeceğiz kendi semtimizi

Mehmet Aluç-Kul Mehmet