Hazannüma

Ve bir mahşer tutuştu,ve bir ölüm ve bir haz
Cennetten hayli ırak cehennem gibi biraz
Nun misâli kıvrıldı nihâyetsiz hâlimiz
Hırpalandık diz boyu, azdan fazla çoktan az
Ki insan dedikleri toprak hâlli bedenler
Yaşıyorken âniden son bulmak gibi biraz


Vakur karanlıkların deminde ölendi pus
Bu bir kesit olmalı ya istikbal ya mahpus
Yağmur sancılarını içiyorken kaldırım
Eninden ayrılarak çatladı çelimsiz us
Ki karlı dağlar gibi ağardıkça şakaklar
Ölmek ne güzel hüner, hürlükten doğan mahpus


Yaş kalbe yuvalandı ötelendi güz bahar
Mutluluk kör yanılgı,közde gonca gülde hâr
Ağız dolusu sabrı yutmalıyken hislerim
Sessiz çığlıklarımı nerden bilecek ahâr
Ki en güzel günlere şakıyorsa serçeler
Aşk bozumu geçince bulacağı kordan hâr


Mesûdiyet kentinden ayrıldı gönül kuşu
Ardından bakakaldı gâh uysallık gâh huşu
İntihâra meyilli urgandan sevinçlerim
Son bir kez dönmek için örseledi yokuşu
Ki tek veda etmeden gidiyorsa gençliğim
Bu yaşamaktan değil ölmekten gelen huşu

· · • • • ✤ • • • · ·GÜŞTA