Hiçim

H’içim

Şiirden anlamıyorum demiştin bir keresinde

Başlı başına şiir oluşundan habersiz hem de

Öyle ya insan en çokta kendinin yabancısıdır

Görsen bendeki seni belkide sana başkasıdır

Kolay olmadı gönlümün seni keşfi

Bildim sende ben,kendimi

Buldum gülerken kısılan gözlerinde 

Anlamını mutluluğun,şahit tebessümünde

Heyecanla bir şeyler anlatırken

Telaşın bir insana yakıştığını öğrendim

İçinde sen olmayan gün ben bir hiçim

Hiçin içinde kıvranıp durur içim

İçim hiç olur benim

Gel,bu hiçlikte hapsoldu benliğim

Seninle bu hiçlikten kurtulup gideyim...

Miraç GÖDEK

“Beyhude Ömrün Nağmeleri”