Mücella 2

MÜCELLÂ 2

Mücellâ ölür müsün benimle ayaküstü ?
Gittiğin günden beri şiirler bana küstü 

 
Bir ölüm daha sustum Mücellâ aşka tezat 
Gamze bahçelerimde hicrânı yasakladım
Ürkek tavırlarınla avuçlarını uzat 
Velhâsıl vuslatımı ellerinde sakladım 
Mücellâ bilmez misin meşrebim bî-tab halde ?
Pıhtılaştı hislerim zehirden arzuhalde 
 

Diziliyken kristâl bozması sitâreler 
Andırıyor Mücellâ gözlerindeki çağı
Kayboldukça göğümde bekleyiş ve çâreler
Sarartıyor endişem simândaki burçağı
Bilhassa yazdırmadım yağmura birkaç dize
Şahsım dâhi vakurdan yalnızlıkla diz dize

Sus Mücellâ intihar eylemesin satırlar 
Sus ki âni ölümüm bu sevdâdan olmasın 
Derler ki mezarlıklar kahrı anımsatırlar
Varlığım toprak altı mahzene hapsolmasın
Nasıl bir his nasıl bir işgaldir bu dünümden ?
Mücellâ sus zaten ben pişmanım bugünümden 
 

Ezanlar ardalanır ölüm ondan da içte
Dur Mücellâ kahırdan hallice bakışların 
Velev ki öleceksem ilk tattığım sevinçte
Makberim olsun yüzün, cehennemim kışların
Bu neyin nesi bilmem neyin sesi bu boşluk ?
Mücellâ gittiğinde beni sardı sarhoşluk 
 

An meselesi sevmek anla bunu sesimden 
Kurak düşen ümidim son lahzada vuruldu
Ellere istinâden geçmedin adresimden
Ancak sevdâ pazarı gözlerime kuruldu
Gel bir kere şehrime aşk yeli dalgalansın
Mücellâ herkes gider sen ki bana kalansın 

· · • • • ✤ • • • · · GÜŞTA