Dargın

Hicran suskun bir yangına kefil olmuşsa eğer,
hüzzam karanfilleri zindanda solar ilkbaharda
Sıvamazsa şafak gecikmiş düşleri
bahanesiz mayıs asar yalnızlığı
dargın gülümsemelerin odağına…
 
Sorguların sisiyle
durmaz yüreğin feryatları
düşünce kelepçeler umutları…
 
Hazanlar kanatırken yaraları
zehirler akıtırdı en çok!
Hâlbuki
Ruh değil mi bir ömre yâren olan
at artık nurunla kırgınlıkları
didikleme hüzün yapraklarını…
 
Bir varmış, bir yokmuş!
Hepsi bir sağa, bir sola savrulmuş!
 
Bırak;
kırılan dallarını
yüreğin kanat çırpsın yaşamaya…
Ummanda
sevinçler tetiklensin
gerçek yârenler düşsün avuçlarına!
                              Sevilay ÇARTIK