Feryat Figanım Annem

.

.

Bazen öyle yaşananlar vardır ki, 

Para versen alamazsın, yorar ki… 

İnsan ruhu böyledir yok benzeri! 

Pürüzsüz çam ormanında yaşarsın: 

Yaylasında her an nefes alırsın, 

Düşünmeden yeşiline dalarsın, 

Ot rengine sadık, görsen fıtratı! 

Senden bana yansır annem aynana 

Gördüklerim böyle özel ve güzel! 

Giyer gibi Hint kumaşı bedende

Görmediğim zarafet bu incelik, 

Doğasında az rastlanır bir çiçek 

Zevkle uçar üstünde her kelebek 

Korkmadan, hiç dokunmadan, dilse lal… 

Kaynaktan su içer gibi hep berrak, 

Kalbimde sır, gezsem güldür otlak 

Sallandıkça muştu verir oturak

Ayağımı yerden keser hatırı! 

Sevgin gönül ağacımda asılı, 

Meyveleri bol gözümde dolaşır! 

Yakalayıp yedim mi söz alışır 

Buram, buram tadı cennet kokusu! 

Alışırım  bu muştuya esaslı… 

Ah… Özlemin dağlar aştı, şaşkınım

Ölmeseydin, olsaydın hep yarınım…

Boynum bükük gezerim, çok dalgınım 

Mevlam böyle yazmış kader ayarı!

Yazın ortasında düşer kırağı 

Üşürüm çok, sevginsiz buz bayağı 

Ecel gelse yalan olur her düşü! 

Asumanda benim gibi hüzünlü 

Dökmez Nisan yağmurunu, tütsülü 

Özlemin kor, hiç sönmüyor ki narı 

…/ Vuslat diye diye feryat figanım!

Saffet Kuramaz