Ölümün Ucundaki Işık 8Okul Hikayesi

Belki de son günlerin yaşıyordu. Artık bu konuda yapacağı hiçbir şey yoktu. Ama bu toplantıda söyleyecek çok şey vardı. Bu fedakâr babayı bir sandalyeye oturttular. Oturacak mecali dahi kalmamışyaşlı çınarın tüm dikkatler Ahmet amcayla çevrilmişti.

Aniden kafası öne doğru düştü. Gözleri büyüdü göğüs kafesi hızlı hızlı inip kalkmaya başladı. Kalbi adeta yerinden çıkacak gibi çarpıyordu. Hırıltıyla karışık bir öksürük tüm vücudunu sarıyordu. Son zamanlarda hızlı kilo vermiş adeta bir çocuk kadar kalmış vücudunda et namına bir şey kalmamıştı.

Kuvvetli bir öksürükle birlikte ağzından kan boşaldı. Sanki ciğerleri parçalanıp ağzından geliyordu. Meryem her şeyi unutmuş feryat ederek en değerli varlığının yanına koşmuş ona sarılmış hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Her şey benim yüzümden oldu biliyorum doktor her şeyi anlattı. Ben mutlu olayım diye kendi hayatını hiçe saydı. Memleketimizde kalsaydık belki de iyileşecekti ilacın temiz havaydı senin. Oysa sen benim için tüm bunları göze aldın ama şunu unuttun baba; ben sensiz nasıl mutlu olurum ben sensiz ne yaparım? Senin varlığın benim mutluluk kaynağım oysa bizleri bırakıp gidiyorsun. Seni benden nasıl mahrum edersin? Bunu nasıl yaparsın? Sana o çok sevdiğin torunu bile veremedim diye kendinden geçiyor, etraftakiler bu nasıl sevgi demekten kendilerini alamıyorlardı.

Elif ana ise çoktan kendinden geçmiş yere yığılmış sinir krizleri geçiriyordu.
Bir müddet sonra Ahmet amca kendini toparladı. Artık çok zor nefes alıyordu kaymakamın bulunduğu kürsüyü işaret etti.