Ölümün Ucundaki Işık 10 Son Okul Hikayesi

Ahmet amca tüm gücünü topladı. Etrafındakilerin yardımıyla doğruldu. İki kişi koluna girdi ve mikrofonu alarak şu son cümlelerini söyledi; Meryem'im sakın ha beni de çok üzersin. Sen mutluysan yemin ederim emin ol ki ben de çok mutluyum için acımasın kızım. Kızım bana bir torun değil bak bak diyor etrafındaki çocukları gösteriyor yüzlerce torun verdin cümleleriyle birlikte başı öne düşüyor ve son nefesini veriyordu.

Yaşlı adamın bu son nefesinde dahi kızına karşı olan sevgisi ve onun üzülmemesi için gösterdiği gayret herkesi acıya boğuyordu. Yaşlı adamın dinleyen o muhteşem güruh istisnasız hüngür hüngür ağlıyordu. Cenaze memleketine doğru gönderimlik için hazırlandı. Ertesi gün öğlen namazını müteakip toprağa verildi. O gün Meryem'in görev yaptığı kasabada tüm kapılar kilitlenmiş herkes bu fedakârlık abidesi adamın cenazesini katılmıştı.
Meryem'in acısını içine gömmesi gerekiyordu. Bir müddet sonra kasabaya döndü okul geldiğinde gözlerine inanamadı. Okul çağına gelmiş tüm çocuklar güzelce giyinmiş heyecan ve mutluluk içinde okulun bahçesinde sıra olmuş kendisini bekliyorlardı.

Önceden çok az öğrencinin bulunduğu bahçede adeta öğrencilerden yer kalmamıştı. Büyük bir mutluluk kaplamıştı içini. Değdi diyordu babacığım yaptıkların her şeye değdi. Ben deyip binleri feda etmedin sen. Torunlarına gözüm gibi bakacağım söz. Ben mutluyum. İnşallah sen de mutlusundur gözün üstümüzde biliyorum diyordu. Bir yıl sonra okul artık yetersiz geldiği için halkın desteği ile yeni bir okul yapımına başlandı. Okul bittiğinde ismi dayı Ahmet ağa ilköğretim okul olmuştu.