Zelzele İ Kübra

Yeryüzü dediğin bir koca mâbet

Geldik bu mâbede maksat ibâdet

Üç günlük bir dünya için gayret üstüne gayret

Ebedî bir hayat için gayret yok hayret

Ezanlar ederken secdeye dâvet

Hep yarın diyorsun, oysa kimbilir ;

O yarın belki kıyâmet !

(Necip Fazıl Kısakürek)

ZELZELE-İ KÜBRÂ

Bu gece yer mi fâni gök mü artık ezeli ?
Hangi kesitten baksam aklıma sığmıyor gün 
Bâtıllar had safhada günâhlar cerbezeli
Bundan mı saatlerdir bir türlü doğmuyor gün  ?

Kudretle yazılıyor semâvâtın kaderi
Yıkılıyor caddeler külliyelerden ırak
Kutsallaştıkça dilde putlar, sihir ve peri
Zelzele-i kübrâyla oluveriyor çorak

Azâbla mühürlenmiş kalplere hâkim keder
İçlerindeki kinden sızıyor yollara is
Ömür sermâyeleri sayılıyorken heder
Asr-ı âhir deminde altın çağında nefis

Şavkıyan güneş değil gündüzün özü kayıp 
Zaman ızdırabından sıyrılıyor âniden
Tüm günahlar âşikâr gözler önünde ayıp 
Siliniyor mahlûkat hayat denen mâniden

Dağlar düz duvar gibi taşlarda boğuk sesler
Kavruluyor insanın riyâya dönük yüzü 
Ne ana evlat görür ne koyun kuzu besler
Ehl-i fesat içinde can veriyor gökyüzü 

Bu hangi iklimdir ki toz dumana döndü yer ?
İblisâne niyetler oluyor yerle yeksan
Rahmân'ın vaadini unutmasaydı eğer 
Tam da bu vakitlerde helâk olmazdı insan

· · • • • ✤ • • • · ·  GÜŞTA