Sanmıyorum

SANMIYORUM

Dünyanın sevmeyi sevdiğini sanmıyorum;

Onu nasıl sevdiğimi anladığını da…

Işıklı kıyamette hem yükseldim hem düştüm;

Aşktan çıkmış ak aşık gibi sessiz ölmüştüm.

Cümleler sardı beni, cümleleri de aştım;

Yazıya döküldü aşk, ben şiire dönüştüm.

Dünyanın beni duyduğunu sanmıyorum;

O gece nasıl yandığımı anladığını da…

Koskocaman bir kaya oynamıştı yerinden;

Sert bir rüzgâr esmeye başlamıştı serinden;

Bir deniz uğultusu geliyordu derinden;

Gidenler de dönmedi gittiği seferinden!

Dünyanın beni anladığını sanmıyorum;

Onun aşkımı anladığını da…

Yarınsız aşka düşmek bana hiç yakışmadı;

Aşkı böyle terk etmek ona hiç yakışmadı;

Dersen ki bunca hasret cana hiç yakışmadı;

Severek ayrılmak da sona hiç yakışmadı!

Dünyanın hatırlayacağını sanmıyorum;

Neden unutamadığımı anladığını da…

Coşari der alevin içinde kaldı beden,

Aşk ile ayrılığın arasındaydı giden.

Türküler söylese de “Ayrılık ölmekten zor.”

Hiç kimse bilemiyor başlarına gelmeden

12.09.2021/Samsun

İbrahim COŞAR