Edebiyat ve Kültür Platformu
Bir Şiirin İntihar Günlüğü
Kim bilir
Belki de şimdi hayattaki son anlarım
Belki de bu sonsuzluğa yazılan herhangi mülteci bir şiir
Son kez bakıyorum suretine hayallerimin mahsenin den
Son kez tutuyorum ellerini düşlerimde
Beni Sorma artık ne haldeyim
Araftayım
Kederdeyim belli ki meçhullerdeyim
Ak ile karanın tam ortasında
Beni bıraktığın yerde
Rotasız bir geminin son seferindeyim
Beni Bilirsin seni ne çok severdim
Taparcasına kanarcasına
Ölüm ile nefes arasında
Son Bir nefes daha çekiyorum seni içime
Damarlarımdan kanım çekiliyor bir anda
Güpe gündüz Düş bahçelerim yağmalanıyor
Gelmeyeceğini bile bile
Son kez fısıldıyorum adını Gri Gökyüzüne
Aklım kıymada
içimde cam kesiği derin bir yara
Hani derler ya her son bir başlangıç diye
Son oluyorum da
Son kez bakamıyorum gözlerine
Çöl ortasında avuçlarıma yağıyor kar taneleri..
Üşüyorum.
Eriyip gidiyorum da kimsesizliğimin mahseninde
Hiç kimseler duymuyor sesimi
İsimsiz bir mezar tası örtüyor c-ansız bedenimi
Bir Şiirin intihar günlüğünden yazıyorum şimdi sana
Bu gün Şiir son kez yükselecek Gökyüzüne
Son kez üşüyecek ellerim
Son kez atacak kalbim sen diye
Kuşların sesi son kez çınlayacak kulaklarımda
Son kez b_akacağım Gökyüzünün gri rengine
Son duâ’ ya da acarken ellerimi
Son kez yazacağım adını gri sayfalara
Ve
Son bir yaprak’ta düşerken dalından
Son tren’de ayrılırken gâr’dan
En son Gemi’de demir Alırken limandan
Ben Seni yazacağım
Kör bir Şairin mürekkepsiz kalemiyle kundaklanmış C_ansız düşlerime..
Bahattin DELİCE
Belki de şimdi hayattaki son anlarım
Belki de bu sonsuzluğa yazılan herhangi mülteci bir şiir
Son kez bakıyorum suretine hayallerimin mahsenin den
Son kez tutuyorum ellerini düşlerimde
Beni Sorma artık ne haldeyim
Araftayım
Kederdeyim belli ki meçhullerdeyim
Ak ile karanın tam ortasında
Beni bıraktığın yerde
Rotasız bir geminin son seferindeyim
Beni Bilirsin seni ne çok severdim
Taparcasına kanarcasına
Ölüm ile nefes arasında
Son Bir nefes daha çekiyorum seni içime
Damarlarımdan kanım çekiliyor bir anda
Güpe gündüz Düş bahçelerim yağmalanıyor
Gelmeyeceğini bile bile
Son kez fısıldıyorum adını Gri Gökyüzüne
Aklım kıymada
içimde cam kesiği derin bir yara
Hani derler ya her son bir başlangıç diye
Son oluyorum da
Son kez bakamıyorum gözlerine
Çöl ortasında avuçlarıma yağıyor kar taneleri..
Üşüyorum.
Eriyip gidiyorum da kimsesizliğimin mahseninde
Hiç kimseler duymuyor sesimi
İsimsiz bir mezar tası örtüyor c-ansız bedenimi
Bir Şiirin intihar günlüğünden yazıyorum şimdi sana
Bu gün Şiir son kez yükselecek Gökyüzüne
Son kez üşüyecek ellerim
Son kez atacak kalbim sen diye
Kuşların sesi son kez çınlayacak kulaklarımda
Son kez b_akacağım Gökyüzünün gri rengine
Son duâ’ ya da acarken ellerimi
Son kez yazacağım adını gri sayfalara
Ve
Son bir yaprak’ta düşerken dalından
Son tren’de ayrılırken gâr’dan
En son Gemi’de demir Alırken limandan
Ben Seni yazacağım
Kör bir Şairin mürekkepsiz kalemiyle kundaklanmış C_ansız düşlerime..
Bahattin DELİCE
Bir Şiirin İntihar Günlüğü başlıklı yazı B. Delice tarafından
01.10.2021 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.