Şiir Ve Yalnızlık1

Yalnızlığın kolarında çektiğim ıstırabı dillendirmek için deli olmalıyım
Üzerimdeki elbiseyi yırtmalıyım sanki duyduğum his budur apaşikâr

Yalnızlığın kollarında çığlıklarım asumana çıkmalıdır sanki böyle denilir
Ben kendi halimde sessiz durmaya çalışırım feryad u figan beyhudedir

Yalnızlığın kollarında sevgiliye sitem etmem boşunadır sonunda anladım
O Sevgili ki beni madem bu hale getirdi ona teşekkür borçluyum derim

Yalnızlığın kollarında derde aşinayım o olmaz ise ben şiir yazabilir miydim
Ne mutlu o şairlere ki dert vardır ve odur şaire şiir yazdırtıp söylettiren

Yalnızlığın kolarında öğrendim hayatı ondandır sessizliğimi bozmayışım
O Sevgili ki derdimin dermanını onda aramam lazım onun bilmesi gerekir

Yalnızlığın kollarında hayatı yaşamaktayım farkım diğerleri gibi bakmamam
Nedenini niçinini sormayın dert olmaz ise olgunlaşır mı benliğim ve insan