İfa

 Eğer dilsiz olsaydık birbirimizi bu kadar kırmazdık. Eğer gereksiz konuşmasaydık kelimelerin değerini daha iyi anlardık ve birbirimizi dinleseydik kendimizi kandırmazdık. Hepimiz susmak yerine konuşmayı tercih ediyoruz sanki susmak dalgalı bir denizde hareket etmeye benziyor ve sustukça dalgaların içinde ilerliyoruz oysaki konuştukça dibe batmaktan başka çıkar yolumuz yok. Birbirimizin yaralarını kanatmaktan zevk alıyoruz.Sözlerimiz sert esen rüzgarlara benziyor, estikçe bir yerleri dağıtıyoruz durmadan ve gittikçe uzaklaşıyoruz asıl benliğimizden asıl amacımızdan farklı yollara ilerliyoruz kalplere zarar vermektense çekinmez bir hale geliyoruz bu sayede insanların dilinden düşmeyen iki kelime peyda oluveriyor " özür dilerim" herkes özür diler oluyor. Sanırım bunu vicdanlarını rahatlatmak gayesiyle yapıyorlar.Sanırım onlar kırılan bir kalbin kuru iki kelime ile onarılmayacağından bihaberler. Kimse bunu umursamıyor kendilerine ait olmayan şeylere zarar vermek gözlerine daha basit bir hal aldığından birçok kalp inciniyor fakat kimse bunu umursanacak kadar değerli bir sebep olarak görmüyor. Kendimizden bu kadar uzak kalışımıza yazık.. Sağır değiliz lakin bunu çok iyi taklit ediyoruz konuşmaya bayılıyoruz. Dinlemeyi değil dinlenmeyi daha çok seviyoruz bu nedenden sürekli yanlıp yalpalıyoruz.