Kimse Neyim Olduğunu Bilmedi

Kül kedisiydi düş evlerine sığınan güz...Zaman şimdi idi  ezgi güftesiz ,düş hemen 

Çizilemeyen resimdi tuvalle yüzleşen 

Tuval gergindi... 

Mat renkleri görmezdan geliyordu 

Üstün körü fırçalar 

Hiç yeni başlamıştı 

Hep kıt kanaat 

An su buharı 

Bağcıktı dantelasız kolun bil/ekleri 

Bil/ezikti 

Boşluk çiziyordu kadınsal dokunuşlar 

İncir balı elleriyle 

Bil/sinmiş... Bildim 

Canını acıtırken tuvalin son fırça darbesi 

Kırmızı çizgileriyle 

Gel zaman, git zamandı 

Birlikte kırıştığımız suyuna gidiyorduk sazlığın,  

İki yanı bil/eylenmiş düş törpüsüyle 

Erbane zilleri çalıyordu duymamışlara rüzgâr 

Yedi perde örttüm, 

Dipten koparılmış dokuz boğuma 

Bir bil/ezik ve başpare nefeslendi 

Aşktan uzaktı meşk 

Hüzzam deruni 

Ney/im olacaksın bundan sonra derken 

Tükengen nefes 

Dervişti yürek, 

Uluorta arıyorken dünü zikreden ses 

Sabah yorgun düş/tü düş evimde...Bıkkın düş/tü beş duyuyu kaybettiren kabullenmişlik 

Kimse ney/im olduğunu bilmedi... 

Suadiyekasımikibinyirmibir 

Demir Mutlugil 

>