Umut

İsmini "Umut" koydum geçmişten bu güne yaşanmamış hayatın yaşanabilirliği için. Bir

çok sene geçti aradan, karşılaşmadım seninle.

Hayatın nice basamaklarından tırmandım da tökezledim çoğunlukla "Sen yoktun!.. "diye.

Elimde umut kaldı, gönlümde senin ismin. Belki bir gün hatırlarsın düşüncesiyle beni.

Hayat bu, nasılsa geçer?.. Bir göz açıp kapayıncaya kadar baktın yaşlanmışım.

Bilmedim geçen ömrü sensiz olduğum için yaşayıp yaşamadığımdan.

Vefasızlık, nakörlük ne derseniz vardır, vardı bu günkü gibi geçmişte de...

Heyhat!...Bilinmeze doğrudur şimdi yolculuk ve elimde sadece umut lakdı, gönlümden

çıkmayan, yüreğime kazınmış ismin.

Ne olursun Ey Can, gel Canan'ı yalnız bırakma bu yolda ki yol çok çetindir, sarptır,

kolum kanadım kırıktır, zaten.

Elimde umut kaldı, gönlümde ismin ve bırakma beni kimsesiz, çaresiz bu devranda ki

herkes birbirinin düşmanı olmuş, kandıranı olmuş, celladı kesilmiş, demde.