Gerçeklikten Ayılma

Berkittik, biriktirdiğimiz o kadar şeyi

Çamurdan ve çöpten fikirlerimizi

Yalanın, yalın ve yılan tısındaki

Şehvetli kelimeleri, ayılttı

Vesveseyle bizi

Gerçekliğin fazlası, gerçekliği örtüyor

Görüntünün ve örüntünün kirlisi

Basitliği ve saflığı boğuyor

Rutubetli bir kesafetle

Boğuyor içimizi

Geleceği satarak  şimdiyi  kuruyoruz

Yönümüzü kaybettik cebimizde

Zamanı  unuttuk, zemini bile

Nereye gitsek bilemeyiz

Haritasız, uykusuz

Silinmiş izi

Gerçekliğin çeperi, hiçliğin yüzeyi

Düşündükçe, tatlı  bir acılık

İçimizi daraltan bunaltı

Girer  bir  bedene

Suhuletle...

Bir sezi

İmgelerin öldürücü gücü, acımadan

Zehirledi, dört unsurumuzu

Okült lafazanlıklar iyi de

Gerçekliğe acır  mı ki

Açıklar mı  gizi?

bAZEN şAİR