Yorgun Gülüşler

YORGUN GÜLÜŞLER...

Sevda tahtında üç heceli sözler,
Aşk... Aşk... Aşk... Aşk...
Yürekler ağlarken bu hayatta,
Benim gülüşlerim hep yorgundu.

Kızılca karanlıklar görüyor gözlerim,
Burası neresiydi ve ben kimdim bilmiyorum,
Bugün güllerden sarıydı ve dallar kurumuştu,
Kızılca karanlıklar görüyor narenlerim,
Burası bir adaydı ve yorgundu gülüşlerim...

Burda herkes ölüydü, Ölüler ağlıyordu,
Burda bir hastane kurulmuştu,
Oysa ben sadece sana hastaydım,
Bugün mevsimlerden ayazdı ve yürek burkuyordu,
Bir iç kanamalı hasta geldi bu ölü şehre,
Yorgun gülüşleri olan bir hastaydı,
Maden zehirlenmesi geçirmişti,
Onunki aşk hastalığı değildi,
Bu ölü şehrin sevda tahtında ne geziyordu,
Burada sadece aşıklar hastaydı hastalar ölüydü.

Bir yorgun ağlayış, duyuldu ölü mahzenlerden,
Ölü bir çocuk gelmişti bu şehre,
Aşk hastalığı vardı, onunda renksiz sabahlarda,
Korkuyordu, ama hiç sesi yoktu bu karanlıkta,
Sevda çadırından bir yiğit çıktı,
Sevda kurşunu yemişti bu yiğit,
Mahzenlerde yaralanmış, bu ölü yiğit,
Sevda kuşları, gözyaşı dökmüş yüzüne,
Bir umut bağlamış yar`ine, aşk yerine,

Bir avcı getirdiler bu kez ,sevda şehrine,
Acımayıp öldürmüşler avcıyı aşk yerinden,
Aşkı avlamak isteyen avcı ,
Bu kadar aşık olabilir miydi avına,
Avlamazsan avlarlar misali yakıldı yüreği,
Dinlemezsen atarlar seni ölü bir mahzene,
Sen ki yüreği yanık, yiğit bir avcıydın,
Seni de bu sevda tahtına köle ettiler,

Bu mahzende gülmenin bedeli yorgunluk
Aşkın kuru bedeni ise ölü bir yağmur damlası...