Hep Kendine Doğru Yürüdün.

Hep Kendine Doğru Yürüdün

İnandıramadın beni sevilmeye layık olduğunu

Sen hiç bana doğru yürümedin ki

Hep kendine doğru yürüdün

Ben hep dışarıda yalnız kaldım

Sen yanımda olsaydın

Mutluluğunla gamzelerinde, 

çiçekler açtığını görseydim

Sevilmeye layık olduğunu anlardım

Ben sevilmeye layık olmasam da

İşte ne ben içimde

Ne dışımda

Buna inanamadım

O nedenle ne şiirsel bir öykümüz oldu

Ne de yolda bir karşılaşmamız

Mehmet Aluç