Yüzler Kentler Çiçekler

Hüznü sonsuzmuş gibi lal bir nağme büyüyor içimde
Eski bir yol hikâyesinin izini sürüyorum
Sevgilinin ölü gözleri boylu boyunca uzanıyor içimde
suskun
ve soğuk

Ardımda bıraktığım çiçeklerin
erken boyun büküşlerini anımsıyorum
eski adreslerimden taşınırken

İhanetim affedilemez
bazı saatler vardır
yeniden kurulmaya verilemez
ve bunu senden daha iyi
kimse bilemez

Vakit varken
geçtiğim tüm kentlerin peçelerini indirin yüzlerinden