Bozulmuş İklimden Kırılmış Hayatlar

Bozkırın bozulmuş kırılmış toprağı üzerinde yürüyoruz gece vakti. Üstümüzden bir dolunay ışıltılı yüreğini döküyor geceye. Yolumuz aydın! Tepeden tırnağa bembeyaz giyinmişiz. Arkamdan geliyorsun öylesine koşar adım.

-'Yavaş, ne olur! Yoruldum artık' diyorsun sitem edercesine.

-'Bak neyler ağlıyor, sahi duymuyor musun?' diyorum. Duymazlıktan geliyorsun söylediğimi.

Siyah tennure giyen semazenler biraz daha uzakta.

'Gayret' diyorum, 'geldik!' bundan sonrası selamettir inşallah. Sen beni dinliyor musun?

Beynimin içinde neler olduğunu bilmezsin sen… Aldırma, ben de bilmiyorum zaten!
Bir tümsek daha geçiyoruz koşar adım! Sonra daha da düzlük… Ayakların mı kanadı? Benim yüreğim kanıyor; ne olur biraz daha gayret! Bak, anlatamam ne olup bittiğini; görmen lazım diyorum. Koşuyoruz.

Son bir tümseğe tırmanıyoruz. Tırnaklarım kırılıyor. 'Haydi, son bir gayret… İnan bu son durak!' tırmanıyoruz tümseğe…

Beyaz bir ışığın ortasında, beyaz mermerler üstünde, siyah tennureli semazenler dönüyor. Gözlerimizin içinde, gönlümüzün içinde, her neresi varsa kalbimizin birbirimize açamadığımız işte tam orada durmuşlar semaya.

Ağlıyorsun sessizce.

'Kalbim…' diyorum. 'Semaya kalkması yasaklanan dervişin kalbi gibi… Düğümlendi, düğümlenecek! Sen benim bin yıldır heves edip de duramadığım; en temiz semamsın!'
Sağ dudağımın kenarında bir ney çiziği… Yüzüne bakıyorum. Belirsiz bir tebessüm beliriyor, yarası kabuk tutmuş dudağımda. Bu kanamalar hep içtendir zaten! Haydi, tut beni; yüreğim seni sema bilmiş, bizzat sen tarafından yasaklanan!

'Bak, nasıl hızlı dönüyorlar…' diyorsun.

Başım dönüyor oysa sana baktıkça. Semazenleri seyrettikçe dönüyor başım. Dünyanın dönüşüyle beraber dönüyor başım.

Beynimde ne olduğunu ben de bilmiyorum demiştim sana. Aldırma!

Aklıma bir kan sızıyor incecik.

Kızıl bir bulut kaplıyor usulca etrafı.

Düşüyorum olduğum yere.

Sağ dudağımın kenarında bir ney çiziği… 'Cancağızım' diyorum sessizce… 'Bu son gülümseyişimdir, bilesin!'