Aldatma

Elbette “aldatmak ve aldanmak” başlı başına kötü bir eylem. Bu aldatma gerek eşler arasında cinsellik olsun gerekse sosyal ve ekonomik ilişkilerde. Çok büyük bir saygısızlık ve hadsizliktir. Hiçbiri ne kabul edilebilir ne de tasvip edilebilir. Çünkü aldatanın bile isteyerek yapmış olduğu bir davranıştır. Kaldı ki eşleri cinsellik olarak aldatması. Bunun kabullenilmesi çok zor bir olaydır. Yüz kişide kaç kişi bunu kabullenebilir, bilemiyorum.     

Bence ilginç olan şu ki; eşler bir birini aldatıyor ve aldatılan eş haklı olarak ayrılma isteğinde bulunuyor, icabında ayrılıyor da. Ayrıldıktan sonra, aldatılan eş, bir başkasıyla evlenirken onun kaç kişiyle ilişkisi olduğunu hiç sormuyor. Sorulsa da zaten doğrusu söyleyen olmaz. Ama başkalarıyla ilişkisi olmuş olduğunu bile bile onu kabul ediyor. Hatta birçok kişiyle ilişkide olduğunu bildiği halde! Ama kendi eşi onu bir kez aldatınca ona tahammül edememişti?!!

 İlk eşi kendisini aldatınca bu sorun olmuş ama tabiri caiz ise ilişkisinin sayısı dahi belli olmayan kişiyle evlenirken sorun olmamış. Bu sizce de garip değil mi?  Hatta yeni evlenmiş olduğu eşinin onu aldattığını öğrenince yine ondan da boşanma isteği duyuyor!

 Bir başka unsur ise; dürüst, asla eşini aldatmayan birinin aldatılmaya karşı tepkisi çok yerinde ve hakkıdır da ama gelin görün ki; kendisi aldatıyor, sorun görmüyor, eşinin aldattığını duyunca kıyametler kopuyor... Kendisi duyulmayınca bir mahsuru yok. Yani bunun duyulması, bilinmesi mi sorun? Gizli olunca, kimse bilmeyince sorun değil mi?    

Mümin Sağlam