Ey Gözel

Neche elim gitmez eline
Gözlerimden yaşlar dökülür dizime
Yüregimi yakan şu garip özüne
Varam dedim varamadım ey gözel...
 
“Aşk”mı derler adına, bilemem
Men sadece yüregim ile  inlerem
Lal olmuş dilim söylenemem
Saram dedim  bir kere, saramadım ey gözel...
 
Sanki aya asılmış mahyalar kulaklarında
Gamzeler yıldız yıldız olmuş parıldar yanaklarında
Kör olmuş, gören yok dumanımı semalarında
‘Sel ol da gel ne olur, söndürek’ dedim, ey gözel... 
 
Aaahh, nereye koysam bu yüregi bilmem ki, sönse
Buzullar kabul etmez kalbimi bilse
Seslendim  azraile, ne olur bir an önce gelse
Uzat elini elime sönem, ne olur, ey gözel...