Acının Dibindeydik Biz

Zifiri karanlıkta büyüdü
Bizim sonsuz hayallerimiz
Karanlık ve soğuktu yüreğimiz
çaresizdi gözlerimiz
Söz geçiremezdi dilimiz
Anlamazdı anlatamazdı

Yüreğimizin kuytu koylarına
Hapsettik mutluluğu
Gözyaşlarımızla ıslattık onları
Çürütmeye mahkum ettik
Her adımda büyumeliyken sevincimiz
Her saniyede ölümü öğrendik biz
Acının dibinde yaşamayı öğrendik biz...