Yoksunum

Yokluğun, sefaletin ,
Dökülmüş duvarların,
Rutubet kokan odalarından,
Bir dilim ekmeye muhtaç ……
Penceresi olmayan ,dar koridorlardan
Güneşe hasret….
Buz kesmiş ,
Bacası tütmeyen bir evde,
Titrerken bedenim
Bir eski kanepede
Yalnızlığın senfonisini dinler gibiyim…
Oysa, maviye boyalı odamda
Buzdolabı, tıka basa dolu,
Camın kenarında yüzüme güneş vururken,
Deri koltuğumda,
Kahvemi yudumluyor denize bakıyorum..
Ama içimdeki
Yoksulluğun hissi…
Senin yoksunluğunun hissi…
Hiç bir zenginliğin avutamadığı
Sensizliğin fakirliği
Fakirim ,berduş um, açım ve üşüyorum 
Yokluğunun ,yoksulluğu sarmış bu gün....
 
silgisizce