Yerle Bir

Düşüncelerime karalar düşmüşken toplayamazdım akları

Felakete yürürken nereden bilecekti ayaklarım

Bir kapı eşiğinde yalnızlığa mahkum olmayı

Ya da o kapıdan içeriye adım atamamayı

Unutulmayan ne varsa bir köşede alışılmayı bekledi

Çünkü sonsuza giden bir şey asla dönmezdi

Ayrılık sanırdım meğer değilmiş

Ayrı kalmayı acı çekmesine yeğlemekti

Haberler kötü olmayı ezelden bilirdi

Ve bu hayat bilirdi böyle galip gelmeyi

Avuçlardan sevinçler birer birer kayarken

Ayaklarının altında parçalanarak ezilmeyi

Gözlerimin şahit olduğu o eşsiz sarılmalar

Oysa öyle çok yürek burktular

Olmasaydı ya da var olsaydı karmaşası

İnce bir çizgide yok olmayı arzular

Rüzgar yaprak gibi savuruyordu geride kalanları

Yontuyordu ağaca dal olup tek seferde kırılanları

Kök olmayı bilip de yerinde kalmak varken

Seçmek daha kolay geliyordu yerle bir olmayı

                                                        Mavisiyahh

                                                              M.K.