Hatay Ağıdı

Sanki bir balyoz indi gönlümüzün örsüne

Ne varsa dümdüz oldu Elazığ'dan Mersin'e

Büyük kıyamet koptu, her şey döndü tersine

Zaman durmuştu sanki, kâbus gibi bir ândı

Hatay'ın acısıyla yüreklerimiz yandı

Hüzün anaforunda şimdi dönerken başım...

Topraklara karıştı Antakyalı kardaşım

Nehirlere dönüştü gözümde kanlı yaşım

Dünya imtihan yurdu; kul yolcu, dünya handı

Hatay'ın acısıyla yüreklerimiz yandı

Giden canlar götürdü, sildi bir yanımızı

Yürek yangınlarımız,  kül etti anımızı

Manzara-i umumi dondurdu kanımızı

Ateşlerin içinde kül olan gül vatandı

Hatay'ın acısıyla yüreklerimiz yandı

Yaşlarla perdelenmiş, şimdi gözler pusludur

Acımız dağ misali, yüreğimiz yaslıdır

Kimi görsen hüzünlü, kimi görsen hislidir

Bahçelerde gül soldu, can boğaza dayandı

Hatay'ın acısıyla yüreklerimiz yandı

Mahşer gününden farksız, ortalık can pazarı

Molozlarda kayboldu, çoğunun yok mezarı

Acıyı dillendirsin şairi ve yazarı

Hepsi ana kuzusu, her biri özge candı

Hatay'ın acısıyla yüreklerimiz yandı

Düne dair ne varsa ateşlerde yakıldı

Sade binalar değil hayaller de yıkıldı

Nefes alamaz olduk, canlarımız sıkıldı

Geride kalan canlar durup mâziyi andı

Hatay'ın acısıyla yüreklerimiz yandı

Öyle kolay silinmez bu yaranın izleri

Acılara gark etti büyük küçük bizleri

Şimdi kirpikler çeşme, andırır denizleri

Çocukların gülüşü yerini hüzne bandı

Hatay'ın acısıyla yüreklerimiz yandı

Kederimiz, yasımız bilmem kaç yıl sürecek

Bitecek karanlıklar, fecir vakti girecek

Aziz memleketimiz güzel günler görecek

Türkiye'm tek yürekti,  Trabzon, Konya, Van'dı

Hatay'ın acısıyla yüreklerimiz yandı

                                   M. NİHAT MALKOÇ