Bugünler De Geçecek

Ne acılar yaşandı, ancak yaşayan bilir

Hayata sıkı sarıl, bugünler de geçecek

Yaş kurşundan ağırdır, elbet taşıyan bilir

Teslim ol Yaradan'a bugünler de geçecek

Kirpikler ıslansa da, titrese de heceler

Gündüzlere gebedir, sonsuz değil geceler

Tuz buz olan canlara göz kırpıyor yüceler

Acı sonsuz değildir, bugünler de geçecek

Tam seksen beş milyonduk, can içinde candık biz

Zemheri soğuğunda kor ateşte yandık biz

Bizi o kurtaracak, iyiliğe kandık biz

Umudunu kaybetme, bugünler de geçecek

Hatay'ımız buz kesti kimi yanarken korda

Daima beraberiz selde, tipide, karda...

Bizler burada donduk Maraş üşürken orda

Kışın ardı bahardır, bugünler de geçecek

Sevgiyi erteleme, gün bugün, ân bu ândır

Topraklara karışan, moloz değildir, candır

En koyu karanlığın biraz ötesi tandır

Gecenin ardı nehar, bugünler de geçecek

Dertli yürek durulmaz, yaraları azdırır

Bu afet körpelere nice mezar kazdırır

Acı gönülde durmaz, ne ağıtlar yazdırır

Sabrın sonu selâmet, bugünler de geçecek

Koptu küçük kıyamet, yer yarıldı derinden

Korku tüneyen yüzler sarardı kederinden

Rabbim böyle afetin korusun beterinden

Her şey bir imtihandır, bugünler de geçecek

Ana, bacı, kız, kızan oturup ağlasa da...

Dertlilerin feryadı yürekler dağlasa da...

Kader deyip susanlar dilini bağlasa da

Dinecek gözyaşları, bugünler de geçecek

Yürekler yangın yeri, feryat figan içinde

Sorular kümelenir neden'de ve niçin'de

Şimdi bir hükmü yoktur ne hep'in ne hiç'in de

Sakın küsme hayata, bugünler de geçecek

Ayaz vurur yüreğe, gün ortası üşürüz

Gökte yıldız misali karanlığa ışırız

Hele hesap görülsün, ötede görüşürüz

Elbet güneş doğacak, bugünler de geçecek

                                               M. NİHAT MALKOÇ