Kirik Dökük Bark Ve Bostan

Bozuk bir yolda

Kivrak dansin sargin sevincine tutusan

Takilmis kolyelerdeki dallarina göreydi her mevsim

Deniz kiyisini sürükleyip götüren seyre dogru

Perde perde sökülen safagin

Ve iplik iplik bedenine dikilen yamadan

Gözü mavilere takilmis durgun bir zaman gibi taburedeki ayaz,

Sandalyadaki soguk bosluk

Suya gövdesi düstükten sonra büyüyen halkalara benzer

Cizgileri büyüdükce kirik dökük bark bostan

Zaman yelpazesinin yordugu betonlar catlaklari gibi

Topraga düsüp gömülene kadar varlik yokluk ugruna toz duman

Bölünüyor asvalttaki kar yagmur damlalari

Yüzü karanliga dönük göcükler altinda, sadece potinleri disardan görünen

Duvarlar pencereler birbirinin üstüne yürüyüp devriliyor

Tutunacak dünyasi zaten yoktu ki…

Uyandigi yerde havasiz susuz yakalanmis zindandan baska hicbiryeri

Ve hickimseyi artik beklemeyen dünya molozu sehir viranelerinden

Sag cikmissa eger kasasi acik kamyonlara egri bügrü

Iniiim inim harabin öte berisini toplayan kaldirimlari

Ve ar zor gicirdayan  tekerler üstünden asagiya, su terazisiyle

Ip cekip iz sürüyordu düstüm gayri dari dünyaya cigliklari

Bilinmeyen bir yolculugun pusulasini egip bükerek

Uzaklara cekip giden bir dünya beline dolanir gibi yoklugun

Viran isliklar calarak günese yagmura atese rüzgara

Itirli cicekler kadar topragi solgun,

Kül renginde iklim mevsim, fena icat

Ve ören perisan insan

Seyfi Karaca…………Ocak / 23