Depremin Çocukları

DEPREMİN ÇOCUKLARI

Biz çocuğuz abiler korunmaya muhtacız.

Ayakta duramayız bıraksan düşüyoruz.

Ne evim var ne yuvam hem kimsesiz hem açız

Bizim suçumuz ne ki ha bire üşüyoruz.

Bizler için kendini feda ederken babam

Rahat bir nefes almak içindi bütün çabam

Ne anne var ne baba ne hısım ne akrabam

Enkazdan nasıl çıktık biz hala şaşıyoruz.

Keşke bizi yatağa annemiz yatırsaydı,

Keşke babam bizi de yanında götürseydi

İçimizdeki derdi Yaradan bitirseydi

Gözlerimiz yaş dolu, umutsuz yaşıyoruz.

Onlar ki hala çocuk, n’olursa olsun adı

Sımsıcak bir yuvada yaşamak tek muradı

Eğer ki duyulmazsa çocukların feryadı

Biz kendi kabrimizi kendimiz eşiyoruz.

Coşari, karamsarlık düşmüşse minik yüze

Bilesin, sevgisiz dil anlam katmıyor söze

Ölümü istiyorsa bir çocuk, yazık bize!

Böylesi bir vebali biz nasıl taşıyoruz.

05.03.2023/Samsun

İbrahim COŞAR