Bilme

İğne yapraklı çam ağaçlarının can yakan temasını,
Suları tersine döndürmeye çalışan kanal işçilerinin terlemiş alınlarını,
Her gün doğudan batıya, yanlarına aldıkları bir bohça ile dipsiz seyahatlere çıkan göçebelerin göç sancılarını,

Eskici öyküsündeki çivileri, ayakkabı tamircisinin nasıl ağızında tutabildiğini,
Dondurmanın kaymak adıyla satıldığı o hevesli çocuk yüzlerini,
Gelincikleri ve ay çiçeği tarlalarını

Yaşlı bir ağacın dile gelmez, söylenmez ve duyulmaz hatıratını,
Denizin şarkısını, kayıkçının kavgasını

Sahipsiz bırakılmışlığın duyumsanamaz ve en derin kanatışını,
Söz veren şarkıları duyan benliğimin tırnaklarıyla, yoksunluğa kazınışını

Hamarat köylü kadınlarının, derme çatma kerpiç evleri yuva yapışlarını,
Tandırdaki ekmeğin buram buram memlekete kesen kokusunu,
Bıyıkları yeni terleyen delikanlıların ilk sevdalarını,
Ucu kırık aynalara bakan süslü gelinleri

Tekerlekli sandalye mahkumu bir atletin, spor sayfalarına bıraktığı kristallerini,
Damdan düşer gibi söyleniveren tılsımlı ve ruh okşayan sözcükleri

Caddelerce birbiri ardınca dizili ve gürültülü arabaların arasına sıkışıp kalmış küheylanın son çığlıklarını,
Maaş kuyruklarında kalbinden sızan yıllanmışlığa yenilen emekli yüzleri,
Her şeyin manuel yapıldığı zamanları arayıp duran usta başlarını

Fabrikanın dumanında tüten ekmek kavgasını,
Dilenci vapurunun iskeleye abordunu,
Sarkaçların şıngırtısını

Boy boy filiz veren baharın sürgününü,
Çengeline geçirdiği ömrümü, haraç mezat satan boşluğu,
Yorumsuz kaldığı her anında payıma, bir can yanışının düştüğünü,
Koro halinde tüm bir bildiğim yerler söylencesinin, başımdaki uğultusunu,
Takriben beş kaldığını sonuma,
Ve artık konuşsam da sustuğumu,
BİLME...