Mazi

Bir bahar gülümsemesi gibidir
Ruhumuzda saklı olan ağıtlar

Beton duvarlar sardı gönlümüzü
Kurudu akıl bahçemizin gülü

Hâyasız cam kesik attı zamana
Boyadı insanlığı renksiz kana

Sözler tükendi kelimler yüksüz
Akifler göçtü vefa kaldı öksüz

Bütün kuşlar uçup gitti gönülden
Sesten yoksun kalbimizin ormanı

Vicdan köşkümü sarıverdi ağlar
Artık şu ruhumu ağıtlar bağlar

Nağmeler çınlarken kalp hafızamda
Düşlerim süzülür dudaklarımdan

Eski günün ritmi kalbimde çarpar
Bestelenir maziden gelen bir ses

Kararan gönüller şafak beklerken
Geceye teslim oluverdi güneş

Zaman nakışları örter insanı
Sökülür bir gün fanilik kazağı