Çeşmenin Suyu

"Yapana hayret içene  afiyet olsun." klişe sözü her mahallede bulunan  çeşmenin duvarında yazıyordu bazen yaptıranın adı-soyadı  yazardı reklam panosunu   gibi."Hacı Ahmet Çeşmesi."

Köylerde yaşayanlar beni iyi anlar,evlerde su olmazdı,su ihtiyacımızı bu çeşmelerden karşılardık yani sırtımızda bidon bidon  su taşıyarak.Yemeğimizi yapar,çayımızı demler,çamaşır ve bulaşıklarımızı yıkar,fidanlarımızı  ve hayvanlarımızı bu suyla sular hatta kendimiz de yıkanırdık.

Köyden bir kaç kilometre uzaklıktan geldiği için  çeşmenin suyu,özellikle kış aylarında sık sık kesilir köylülüler  imece usulü yaparak arızayı giderirlerdi,yüksek dağlardan geçtiği için boruları buzdan patlardı  genellikle.

Çeşmeler,aşıkların  toplanma mekanlarıydı aslında,el ele tutuşamasalar da göz göze gelip iki çift laf etmek onların   hayalleriydi bazen  seven sevdiğinin baş harfini  çeşme duvarına kazırdı çakısıyla eğer onun da gönlü varsa o da onun isminin baş harfini kazırdı ki bu aşkın ilanı demekti.( Hasan ile Gül  H.G),(Hatice ile İsmail H.İ vb.)

Çeşmenin suyu az akınca millet  su doldurmak için sırada bekler onlar da birbirleriyle sohbet etme imkanları bulurdu,kim kimi seviyor,kim kimle evlenmiş,kim ayrılmış.

"Nerde kaldın kız Aysel,baban gelecek şimdi daha yemek yapacağız."

"Hadi  gel artık kız,hayvan çatlayacak susuzluktan."

Kulak asan kimdi ki,hepsinin bahanesi hazırdı:"Çeşme az akıyor,kova dolmuyor anne."

Gerçek,köyün güzel kızlarından Gülüzar'ın evlenmesiyle ortaya çıktı meğerse köyün delikanlıları  onunla konuşabilmek için çeşmenin suyunu hep keserlermiş.