Yağmurla düşer bir tebessümün zerresi.
Esintilerce gizler kendini bir damla ile ezgisi.
Bir cümle, bir kelam, bir şiir bile…
Konuşmadan söyler kalbe düşen sevgi.
 
Yazın soğuğu ilişir gözlerin rengine.
Bürünür grilik her tende başka bir renge.
Buğulu bir şarkı, sızılı bir mektup, olmayan veda ile.
İzi ile, cismi ile kalbi düşürür giden sevgili.
 
Kurumaya yüz tutmuş ağaca su olur önce.
Evveli, yarını o su olur gizlice.
Her tonda, her notada, her şarkıda bir bilmece.
Nice güzellikler barındırır bir gülüşünde.
 
Yürüdüğün yollarda anı kalır geriye.
Bir girdap çöreklenir kalp denen zemheriye.
Yavaş yavaş, adım adım, sessiz sedasız…
Yok eder seni bir gidişi ile.
 
Korkardım eskiden bu düşünceler ile.
Bir merhabayı bile tutsak ederdim kendime.
Dünü, bugünü, yarını ile…
Önce kendim ile barıştım sonra sevgi ile.
 
Çizersin kalbine bir çentik.
Sevdim sanırsın sandığın sevgi ile.
Şüphesiz, şartsız, beklentisizlerce…
Sevdim mi, sevildim mi diye sordun mu hiç kendine?
 
Sevmek denilen şey hesapsız kitapsız değil midir?
Hiç ummadığın anda yüreğini saran değil midir?
Elinde terleme, yüzünde istemsiz gülümseme, aklında yer edinme ile…
Bütünüyle kalbin işi iken, sevginin tarifini yapanlardan belleme.
 
Ne söylersen söyle en güzel sevgi yalnızlıktır bedende.
Ben bunu bilir bunu söylerim kendime.
Derdin yok, sıkıntın yok, tek yükün kendi kendine…
Bencillik dense de en güzeli yalnızca kendini sevmektir bence.