Edebiyat ve Kültür Platformu
İnsan Dediğin
Üryan geldim de şu dünyaya
Örttüler üstümü bir parça bezinen
Görmez iken sağımı solumu gözinen
Diyemedim de derdimi söz inen
Bilmez iken neden geldim, nereye geldim
Zamanın deminde büyüyüp, dile geldim
Ne güzeldi hayat çocukluğun her gününde
Lakin kirlendim büyür iken zaman içinde
Bilir idim çok kavramı gönül ile kalbimde
Hem sevgiyi, hem şefkati vicdan içinde
Unuttum hepsini düştüğüm kavga içinde
Benden çok büyüdü hırsım benim içimde
Ezer oldum kendimi kendimle, kendi içimde
Bir avuç toprak için, üç kuruş para için
Yaktım yıktım dünyayı kirlenmişliğimde
Savaşırken kendimle, yendim merhametimi
Öldürür oldum çocukları ve annelerini
Unutarak çocukluğumun o güzelliğini
Kırıp dökerken dünyanın güzelliklerini
Bir gerçekle karşılaştım, bende de zalim
Bağlayıverdi ayaklarımı, ellerimi, dillerimi
Üryan geldiğim dünyada beğenmezken ben
Yediklerimi, içtiklerimi en güzel elbiselerimi
Üryan kaldım, öğrendiğimde ölüm gerçeğini
Fark ederken son demde İNSAN olduğumu
Fark ettim ne kadar çok geç kaldığımı
İnkar içinde insaniyeti tüketirken ömrümü
Farketmedim, hırsımın beni bana ezdirdiğini
Unuturken canı verene, hesap vereceğimi
Farketmedim insan sıfatımda,
İnsanlara, insanlığa neler çektirdiklerimi
Dedimse de ben ne ettim kendim kendimi
Unuttum, yaşadığım ömürde insaniyetimi
Layık olmak varken insan sıfatına aşk ile
Yenik düştüm hırslarıma kendi elim ile
Velhasılı kelam ey insanoğlu...
Üryan geldiğin dünyada örttüler bir parça bezinen
Üryan gittiğin dünyada örttüler bir parça bezinen
Örttüler üstümü bir parça bezinen
Görmez iken sağımı solumu gözinen
Diyemedim de derdimi söz inen
Bilmez iken neden geldim, nereye geldim
Zamanın deminde büyüyüp, dile geldim
Ne güzeldi hayat çocukluğun her gününde
Lakin kirlendim büyür iken zaman içinde
Bilir idim çok kavramı gönül ile kalbimde
Hem sevgiyi, hem şefkati vicdan içinde
Unuttum hepsini düştüğüm kavga içinde
Benden çok büyüdü hırsım benim içimde
Ezer oldum kendimi kendimle, kendi içimde
Bir avuç toprak için, üç kuruş para için
Yaktım yıktım dünyayı kirlenmişliğimde
Savaşırken kendimle, yendim merhametimi
Öldürür oldum çocukları ve annelerini
Unutarak çocukluğumun o güzelliğini
Kırıp dökerken dünyanın güzelliklerini
Bir gerçekle karşılaştım, bende de zalim
Bağlayıverdi ayaklarımı, ellerimi, dillerimi
Üryan geldiğim dünyada beğenmezken ben
Yediklerimi, içtiklerimi en güzel elbiselerimi
Üryan kaldım, öğrendiğimde ölüm gerçeğini
Fark ederken son demde İNSAN olduğumu
Fark ettim ne kadar çok geç kaldığımı
İnkar içinde insaniyeti tüketirken ömrümü
Farketmedim, hırsımın beni bana ezdirdiğini
Unuturken canı verene, hesap vereceğimi
Farketmedim insan sıfatımda,
İnsanlara, insanlığa neler çektirdiklerimi
Dedimse de ben ne ettim kendim kendimi
Unuttum, yaşadığım ömürde insaniyetimi
Layık olmak varken insan sıfatına aşk ile
Yenik düştüm hırslarıma kendi elim ile
Velhasılı kelam ey insanoğlu...
Üryan geldiğin dünyada örttüler bir parça bezinen
Üryan gittiğin dünyada örttüler bir parça bezinen
İnsan Dediğin başlıklı yazı Ergül Güzel tarafından
19.10.2023 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 9
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.