Tema
Üye Ol Giriş Yap
Anasayfa Şiir Deneme Hikaye Makale Serbest Kürsü Yazarlar Forum Sohbet 1 Online Üyeler
(0 oy)

Tükendi İnsanlık

İnsan, sevgi ve sevmek
Bir bütün iken içinde yaşamın
Nasıl da uzak düştüler,
Birbirlerine...
Gölgesinde,
Riyakarlığın, kin ve nefretin
Gölgesinde, zulmün, ihanetlerin
Yitirdi insan,
Kendinde ne var ise insana ait
Ne vicdan kaldı, ne merhamet
Her yanımız yalan dolan
Her fikrimizde bir melanet

Sözüm yok, ne hayata, ne dünyaya
Lakin sözüm çok insana...
Sözüm çok tutuştuğumuz kavgaya
Kirlenmişliğe, kokuşmuşluğa
İçine düştüğümüz nifak çukuruna
Fitne ve fesat bataklığına
Ne ara geldik biz bu hale
Ne ara tükendik bu kadar
Bir bak şu hale cancağızım
Dostluktan anladığımız değerlerde
Hiç gerek kaldı mı ki düşmana
Nasıl söz edeyim hayata, dünyaya

Her bir köşesinde dünyanın
Kin ve nefret ekiyoruz coğrafyaya
Kanımızla da suluyoruz arlanmadan
Karanlığı miras bırakmak için çocuklara
Kazıdık sevgiyi yüreklerimizden
Kararttık gözlerimizi be cancağızım
Görmemek için aynada ki gerçeğimizi
İbret olmaz oldu artık, kabristanlar
Bu ise teknoloji, bu ise medeniyet
Kopsun artık başımıza kıyamet
Bu ise insanlık, bu ise insaniyet
Kopsun artık başımıza kıyamet

Sitede Önceki / Sonraki
Yazarın Önceki / Sonraki
Oylama
0 (0 oy)
  • Yorumlar 11
  • Yorum Yaz
  • Tebrikler
  • Beğenenler
  • Popüler Yazıları
Yükleniyor...

Yorum yazmak için giriş yapın.

edebiyatevi.com

Tükendi İnsanlık

Ergül Güzel Ergül Güzel