Hım

Her gün batımında söz veriyorum
Kendime ne kadar az geliyorum
Anlıyorum

Bir kızıl gül açıyor ufukta sonra siyah
Geçiyorum aralarından süzerek kanatlarımı
Konmak isterken kendi yorgun dallarıma
İçime düşüyorum her gün batımı

Geceyle başlarken koyu bir akrabalık
Dişini gösteriyor karanlık
Açarken aç ağzını sonsuzluğa
Burnum usulca değiyor yokluğa
Sarsılırken yerinden dağım
Acıya bükülüyor dudağım
Hımmmm !

Gündüz pervasızdı görmedin
Gecenin hududu yok arsız
Her göz ışıksız bir cenin
Adı çıkmış cinlerin

Hani ya gül beyazdı
Mavi diyordun denizler
Ben mi anlamadım
Sen mi yanıldın
Çekiyor habire içine
Karanlık bir kın
Bana olanoldu bilme
Bari sen sakın

Ne yandan bakar şimdi gözlerin
Gün bir daha saklanırken eteklerine gecenin
Ocağı yakılıyor bir sin'in