Sorgulayan

               Çok karanlık olduğunu bilmene rağmen yinede zihinde baş başa kalmakta aslında bir çeşit cesarettir.
    Bir açıdan esaret olan bu cesareti çok değil pek zaman maslesef koparıp alamazsın istediğin gibi düşüncelerinin içinden. Yaşamak öylesine sadece biraz daha yaklaşmak için mutlaka olacak olana. Madem ki geldik bu Dünya'ya birazda yaşamak hakkını bulmak kendimizde nasıl oluyorda yasak kılınmış oluyor. Bir an düşünmüyor değil insan ya Havvayı bir yılan gibi kıvrıla kıvrıla esir alan bu düşünceyse ya Havvada mademki cennetteyiz nasıl olurda yasak olur bir şeyle bu zaten sonumuz değil mi demişse. Ne yaparsanız neresinden tutarsanız elinizde kalan hastalıklı bir düşünceden başka nedir ki bu. Belkide Ademi cennetten kovan şey ne yasağın kendisi nede Havvanın aklına girmesi belkide bir seçimdi özgür olabilme hali nasılda basit geliyor insana iradenin o muhteşemliği. Her zamanki insan, elinde olanı hor kullanıp nasılda ağzı açık ve hayallerle bakıyor ütopyanın derinlerine. Oysa ki bilmiyor kendine ait bir fikri. Varsayalım ki Cennete gittik. Ya elimizden alınırsa bizi insan kılan hem dost hem de düşman olan İRADEMİZ. Soruyorum ne anlamı kalır ki içinden şarapların şerbetlerin aktığı nehirler altından yakuttan saraylar haz duymadıkça ve isteyemedikçe arzulayamadıkça ne anlamı kalır ki güzel ve bol olanın. Ve yine varsayalım ki elimizden alınmadı irade ama kimi şerbet içerken kimi şarap içse ve yakutta oturan varken altından olanında bilincinde olsa nasıl karşı koyar ki insan içindeki o hasete ve kine ve olursa böyle ne anlamı kalır Cennetin, zamanla kirletip benzetmez mi Dünyaya insan?