Avcı

Karanlık ve kimsesiz bir ormanda 
Küçük sessiz biriydim ben
Kimine göre tanımsız ve hayvani
Kimileri anlatır bir masal misali
Yok öyle karanlığın verdiği isimler
Suçluydum tanımsız olmanın içinde
Kimileri avcı ve ardımda havlayan köpekler
Kanımdan ne elde edecekler
Postumdan olmaz korunak
Onlardan biriydim belki de kim bilmez
Anlamak istemediler işte öyle
Veda edecek kimsemde mi yoktu 
Ardımdan dökülecek bir kaç tane damla
İzin verin bakayım etrafa kimim ben
Koşuyor ve avlayacak ıslık çalan fişekler
Tenime, postuma veya ne derseniz
Değecek bir sıcak metaller
Islak dişleri boynumda
                -ne korkunç
Ben bunun için mi yaşadım sahiden
Kimse benzetemiyor bir şeye diye
Tanımdan uzağım ve vacipmi katlim
Öyle söylediler diyor peşimden birileri
Kim ve nerden biliyor ben öyleyim
Ben göremiyorum kendimi öyle 
Madem ki yok kaçış mesudum o halde
Sırf böyleyim diye vacip kılındım
28 yıl ve yaşadım 
Ben anlamadım ama öyleyim
Şimdi teslim oluyorum 
                   -postum, tenim
Ne mutlu öyleymişim
Ben elbette böyleyim 
Yaşadım ve şükür buldum kendimi nihayet
Kanımda, postumda, tenimde helaldir
Anlamsızlığıma bir meşruiyet kazandıran onlara
Islak dişlerin ve ıslık çalan fişeklerin hatrına...