Öldüremediğim Bu Zaaf Dolu Aşkı Ey Vefasız Bayım

Sersem, sefil bir buluta öykündüm

Öldüğümde sendin resmettiğim.

Ölü sevici kâbuslar güzergâhında saklandığım

Ölü sözcükler bulvarında

Ölümsüz olmayı artık dilemediğim

Gerçek ve gerçekçi bir zan altında

Sandığımdan doluydu sandığım

Zemheride çalkalanan ruhum ve kilit noktam

Aşka başkaldırdığım kadar yalandın sen

Gitmelerin yoksunu değil

Gitmelerin nüktesi

Gidip gidip döneceğim değil olsan bile

Ne yani,

Şiirlerim ve ben…

Neyden ibaretse evren:

Sen miydin söyle şiirlerime, kalemime, kalbime hükmeden?

Ruhum karmıştı kararmıştı da

Muştalanmış varlığım hep mi söyle hep mi

Noksandım senin gözünde?

Hem ben karakaşına kara gözüne değil

Aşka sevdalıydım

Yaralarımla

Yamalı şiirlerimle

Yarım kalmışlığın destanını yazmaya aday

Adaklarım kadar sakar

Üstüne ant içtiğim namusum ve içimde saklı efkâr…

Ne yani çok mu sakildim de meylettiğin idi

Yan çizdiğin:

Bekası olsam bile düşlerin

Dil yarası sezgilerim ezgilerim

Ayaklarının altında ezdiğin

Sırf ben değildim

Bensizliğe meyleden

Kalemimle eşleşen

Göğün tasması mademki boynumdaydı

Nasıl da yenik düşmüştüm seferi gölgesine sözcüklerin

Hem, ben değil miydim aşka kilit vuran nasıl da aşikâr

Ölenle de ölünüyordu hem, vefasız bayım

Ölmekle iştigal değildim ben

Üstelik binlerce kere kâğıdı kefen bildiğim

Ruhumun masum tınısı

Yaka silktiğim

Her iki yakasından da şehrin

Artık gözden çıkarmışken bu aşkı

Sefasını sürdüğüm göğün

Mutabakata varamadığım iken yüreğiniz, bayım

Bir damla suda boğulan imgelerim

Göl durgunluğunda bir hayata öykündüğümden de öte

Öldüremediğim bu zaaf dolu aşkı…